Marlies, 4 september 2011
Nederland , Utrecht 23°

wat laatste gedachtekronkels

Het einde.. of eigenlijk het begin? Dat is wat ze zeggen als je je UWC diploma krijgt uitgereikt: ‘Luister goed en treur niet dat het over is, want nu sta je pas op het begin van je echt UWC ervaring, je eigen bijdrage. Nu gaat het ertoe doen wat je doet met wat je hebt gekregen.’ En mijn leraren hebben gelijk. Ik treur niet dat mijn UWC ervaring over is, daar heb ik alle vrede mee. Ik moet nu mijn eigen beslissingen gaan maken. Wat ik belangrijk vind in mijn leven, waar ik tijd aan wil geven, waar niet.

Maar dit alles betekent niet dat het niet makkelijk is. Dat in een klap mijn hele wereld zoals die er twee jaar heeft uitgezien onder mijn voeten vandaan is gerukt. Natuurlijk ben ik hier al eens door geweest. Nederland verlaten twee jaar geleden was ook niet makkelijk. Maar dat was geen vaarwel voorgoed, van daar wist ik dat ik twee jaar later terug zou komen en dat ik de dierbaren die ik achterliet weer terug zou zien dan. En dat is het heikele punt van deze aardverschuiving. Dat ik Li Po Chun moet verlaten heb ik vrede mee. Dat ik verder ga met mijn educatie en naar de uni ga kijk ik zelfs naar uit. Maar de vrienden die ik heb gemaakt, de discussies die ik met mensen heb gehad of nog heel graag zou willen hebben gehad, de uitjes die nog op mijn to-do list stonden… het is over, en dat leven is een soort van dood.

Natuurlijk heb ik nog contact met al de vrienden waar ik echt een goede band mee opbouwde. We skypen, sturen mailtjes, een enkele brief en een facebook berichtje herinneren me keer op keer weer aan hen en laten me een paar van die vertrouwde momentjes herleven. Maar zoals iedereen in Nederland ook wel weet en met mij over de telefoon of skype heeft gepraat, het is en blijft niet hetzelfde, een vriendschap door de camera. De meesten zijn naar Amerika vertrokken, en mijn nieuwe leven zal zo anders zijn dan de hunne dat het moeilijk zal worden zo’n close vriendschap bij te houden. Ook dat is niet zo erg, het hoort erbij. Maar dat het niet elk moment van de dag makkelijk is om weer terug te zijn in Nederland, om door de eenzame momenten te komen die ik in die leven met tien keer zo veel privacy als daar beleef. Het gevreesde UWC-gat waar zogenaamd iedereen in valt blijkt bij mij niet zo diep. Behalve dan die dode momentjes.

Zittend voor mijn computer, rondstruinend op facebook naar een teken van leven van min leven daar. Als er ineens een activiteit of afspraak van mijn agenda valt en er een gat in de dag zit.

Maar gelukkig is mijn leven hier in Nederland weer redelijk makkelijk opgepakt na twee jaar. Mijn vrienden hier gaan nu door dezelfde fase als ik, net tussen uni leven en de middelbare school in, en met hen kan ik ook weer wat nieuwsgierigheid en onzekerheden delen. Thuis wonen was uiteindelijk helemaal niet zo erg meer, maar het op mezelf wonen bevalt me nu ook wel. Maar dat komt wellicht door mijn fijne huisgenootjes.

En dan heb ik inderdaad nog de helft van mijn China reis niet verslagen. Misschien heb ik het niet meer gedaan om er geen eind aan te breien. Om het open te laten omdat het een hoofdstuk was dat ook in mijn hoofd niet was afgesloten. Of eigenlijk gewoon luiheid, of het onvermogen om die laatste heftige week op papier te zetten. Die week heb ik vaarwel gezegd tegen Cristobal, waarmee ik heb besloten elkaar los te laten en elkaar een fijn verder leven te wensen. En van Jack, toch wel een van mijn beste vrienden geworden, met wie ik gelukkig nu nog wel veel contact hebt. Maar anders is het wel. Geen gedeelde ervaringen meer, zijn chinese achtergrond die het moeilijk maakt over zijn gevoel te praten en mijn nuchterheid en moeite met woorden waardoor dat ook niet zo goed gaat. Ik zal jullie dus niet lastig vallen met de gemixte gevoelens van die laatste week. Ik heb er mijn verjaardag gevierd op de Chinese muur, het terracotta leger van de vroegere keizer gezien en in een heleboel zwarte taxi’s gereden, maar uteindelijk was dat allemaal bijzaak. Het afscheid dat eraan kwam bedrukte de sfeer een beetje.

En dan breekt overmorgen een nieuwe periode aan. Dan ga ik officieel aan de intro’s van studie- en roeivereniging beginnen. Tijd dus om in ieder geval een netjes eind te schrijven aan deze weblog. Een tijdje na het einde van mijn reis, maar eigenlijk nog midden in mijn eigen reflectie van deze periode. Maar nu dan toch echt tijd voor een paar laatste woorden.

Als je na twee lange jaren nog steeds mijn blog leest dan bedank ik je daar erg voor, naast dat het een manier was om mijn eigen gedachten op een rijtje te krijgen, was het natuurlijk ook om het thuisfront op de hoogte te houden. Dus dit was het einde. Of in ieder geval van deze weblog. Wie weet krijg ik straks de kriebels en wil ik weer eens wat neerpennen. Een dagboek werkt niet voor mij, ik schrijf niet om het vervolgens nooit meer terug te lezen. Maar dat is allemaal voor later.

Met vreugde en een beetje verdriet zijn die mijn laatste groeten,
Marlies

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl